Peters Peinzels (20): 'Vrij'

Wat is dit toch een heerlijk land! Terwijl langzamerhand overal in het land de zomervakanties het einde naderen zijn er blijkbaar mensen die zich grote zorgen maken over de overgang van vakantie naar werk. Want als je die overgang niet goed aanpakt, kun je er zomaar last van krijgen. Althans, dat was de conclusie die ik trok uit een interview met – wat ik maar even zal noemen – een vrijetijdspsycholoog. Zo zit je nog voor je tent, caravan of camper onder een boom ergens in een warm oord, en zo klap je je laptop weer open en grijnst het werk je bijna sadistisch tegemoet.

Tja, wat is er nieuw aan? Zelf ben ik van de school die vindt dat vakantie alleen maar leuk is als je werkt, maar dat is blijkbaar een school die met teruglopende aantallen leerlingen leeft en op het punt staat gesloten te worden.
Hoe dan ook: we hebben mensen in ons land die bestudeerd hebben hoe we die overgang het beste kunnen organiseren.

En zo hebben we ook mensen die ons adviseren hoe we het beste met de hitte om kunnen gaan, met de droogte, met de regenval en straks met de onvermijdelijke herfstdepressies. Gezegend het land met zoveel deskundigen.

Doordat ik tijdelijk een dochter van kennissen van kennissen onderdak bood voor de introductie aan de universiteit ontdekte ik dat zich ongeveer 400 eerstejaarsstudenten hebben aangemeld voor de studie pedagogiek. 400!! En dan hebben we het nog alleen maar over de Nijmeegse universiteit. Goed, niet iedereen zal de eindstreep halen; laten dat er 200 zijn. Dat betekent dat we alleen in Nijmegen over vier à vijf jaar 200 deskundigen er bij hebben op het gebied van opvoeding en ontwikkeling van kinderen en adolescenten. Met de teruglopende aantal geboortes zal het niet lang meer duren of de verhouding kind-pedagoog is 1 op 1. Het is een vrij land, en ook de studiekeuze is vrij, maar soms is dat wel jammer, want volgens mij is het tekort aan pakweg elektriciens en loodgieters is al jaren erg fors.

En in dit vrije land mag ook een wethouder een foto van zichzelf op instragram plaatsen vanaf zijn vakantieadres in de pro-Russische regio Transnistrië (ja, ik moest ook even opzoeken waar het precies ligt), een land dat alleen door Rusland wordt erkend. Hij draagt er een officierspet bij, met in zijn handen geen strandschepje of golfclub maar een kalasjnikov.

Je zou je kunnen afvragen wat hem beweegt zo duidelijk steun te betuigen aan een land waar de democratie de nek om is gedraaid en waar tegenstanders bij bosjes uit ramen vallen of vergiftigd worden.
Maar de enige vraag die bij mij opkwam was: hoe lang zou hij nog leven als hij in Moskou met een pro-Oekraïne vlag zou gaan staan voor het Kremlin?

Ja, we leven in een heerlijk land waar zo links en rechts wel wat op aan te merken is en dat kunnen we ook doen zonder het risico op gevangenisstraffen of erger. Laten we alsjeblieft alles uit de kast halen om dat zo te houden.