Nieuwe aflevering 'Maos en Waolse Praotcast' met Gerrit Kistemaker

Lustere aes gè tèd hèt. 

Vanaf aanstaande vrijdag 1 mei staat aflevering 27 van De Maos en Waolse Praotcast online.

Gerrit Kistemaker, geboren op 3 december 1942, is al zijn hele leven verbonden met Horssen. ‘Ik heb veul te danke aon Horssen èn aon ons moeder,’ zegt Gerrit in deze openhartige Praotcast. Hij werkte als administrateur in Nijmegen en was jarenlang erg actief in het verenigingsleven in zijn dorp, maar vooral op het toneel vond hij zijn eigen plek.

In zijn jonge jaren speelde Gerrit vooral deftige rollen. ‘Ik hai ‘n kantoorbaon mit ‘n pak aon en speulde in die beginjaore rolle aes dokter of advocaot’, vertelt Gerrit. Totdat hij op een gegeven moment een heel andere rol kreeg, als huisknecht, ‘lekker plaet praotend’. Dat werd het keerpunt en betekende als het ware een doorbraak in zijn toneelcarrière. Een carrière die uitmondde in regionale waardering en erkenning en later zelfs leidde tot een koninklijke onderscheiding.

Toch zat er achter dat leven ook een ander, persoonlijk verhaal. Gerrit groeide op in een gezin waar het niet altijd even makkelijk was. ‘D’r was veul strijd èn ruzie’. Standverschillen tussen zijn ouders speelden daarin een rol. Zijn vader zag het liefste dat Gerrit boer werd. Toneel bestond volgens hem allemaal uit ‘todvolk’. Toch was het theaterleven wat Gerrit ambieerde. Een lege - voor zijn vader gereserveerde - bladzijde uit het poëziealbum is nog steeds een stille getuige van wat er tussen hen in is blijven staan.

Al jong voelde Gerrit dat hij ‘anders’ was. ‘Ik vuulde me laoter af en toe meer aongetrokke tot jongens, mar ik wies nie wa ’t was’. In die tijd rustte daar een zware lading op. ‘Alles wah ge d’r over heurde was negatief’. Erover praten kon Gerrit met niemand. Het zorgde voor een stille, eenzame worsteling. ‘Ge docht dè ge ’n slecht miens waart’.

Zijn moeder voelde veel aan en nam hem in bescherming. ‘Aes ge mar gelukkig blèf,’ zei ze.

Later kwam toch de liefde in zijn leven. Hij ontmoette Jozef, eerst toevallig op een terras in Breda en later opnieuw. Er groeide een band, en ook met Jozefs gezin kon Gerrit goed opschieten. ‘Dat is gewoon gegroeid’. Ondanks alles heeft Gerrit zich altijd heel erg thuis gevoeld in de Horssense gemeenschap. ‘Nooit ’t gevuul gehad dè ze me nie accepteerde. ‘Nogmaals, ik heb veul aon Horsse te danke’.

De titel ‘Lompe Trump’ zegt alles over de inhoud van het verhaal van Henk van Elk. Rinie van Haren sluit de Praotcast af met het gedicht ‘Verjaordag’. Beluister deze en eerdere afleveringen via Spotify, SoundCloud of de website:
maos-en-waolse-praotcast.jimdosite.com.