We vragen het wel, maar luisteren we ook? [Column] Evelien Gubbels: 'Zoektocht naar Chronisch Geluk' (31)

Hoe gaat het met je?

We vragen het vaak. Op straat, op verjaardagen, bij de bakker, op het schoolplein. En net zo vaak geven we, bijna automatisch, hetzelfde antwoord: “Goed hoor, druk, prima”

Maar is dat altijd zo? En gaat het altijd goed? Is dit écht het eerlijke antwoord wat je zou willen geven? Ik vraag het me regelmatig af.. En dat vraag ik me niet af omdat ik denk dat mensen graag liegen, of omdat ze graag iets verbergen voor een ander. Maar ik vraag me dit af omdat er zelden echt tijd lijkt voor het antwoord.

Oprechte interesse is iets vreemds geworden. We denken dat het groots moet zijn. Een diep gesprek, een uitgebreid moment, iets waarvoor je eigenlijk geen tijd hebt. Terwijl echte interesse vaak juist in het kleine zit.

In even wachten.
In niet meteen reageren.
In een vraag stellen zonder alvast een antwoord klaar te hebben.
Doorvragen in plaats van ‘doen’ of ‘denken’ dat je iets begrijpt.
Eventjes opbellen in plaats van een simpele reactie sturen om daarna weer verder te gaan met je leven.

Als psycholoog zie ik dagelijks wat er gebeurt wanneer mensen zich écht gehoord voelen. Niet opgelost, niet gerepareerd, maar gehoord. Onderzoek laat zien dat dit gevoel van gehoord en erkend worden direct samenhangt met minder stress, meer vertrouwen en een sterkere verbinding tussen mensen. Alleen dát al dat verlaagt spanning, geeft rust en maakt dat iemand zich minder alleen voelt. Dat is geen toeval. We zijn als mensen simpelweg niet gemaakt om alles alleen te dragen.

Toch doen we het vaak anders. We luisteren met een half oor. Geven snel advies. Of vullen alvast in wat de ander bedoelt. Niet uit onwil, maar omdat ons leven snel is. Onze aandacht versnipperd. We zijn met ons hoofd vaak al bij het volgende.

En juist januari laat dat scherp zien. Het leven komt weer op gang, agenda’s lopen vol en ondertussen is er die stille overgang van feest naar gewoon. Ook met alles wat er momenteel speelt in de wereld, lijkt me dat precies waarom oprechte interesse nú zo nodig is. Niet als beleefdheid. Niet omdat het zo hoort.
Maar als keuze.

Echte interesse vraagt iets van ons. Aandacht. Aanwezigheid. En soms ook ongemak. Want wat als het antwoord niet luchtig is? Wat als iemand even niet ‘goed’ is? Wat als iemand wel wat van je steun kan gebruiken?

Elk jaar doen we het opnieuw, we maken goede voornemens. Meer sporten. Beter eten. Productiever zijn. Ik weet nog hoe ik vorig jaar mijn eerste artikel van het jaar begon met de kunst van waardegerichte doelen stellen (in plaats van deze resultaatgerichte voorbeelden).. Maar misschien kan het nóg anders. Misschien hoeft het niet te gaan over goede voornemers, maar kun je eens stilstaan waar je graag meer van zou willen: meer verbinding? Meer begrip, meer in het moment leven? Misschien wil je wel vaker écht luisteren? Zonder te repareren. Zonder advies. Zonder het gesprek naar onszelf toe te trekken.

Gewoon even blijven.
Bij jezelf.
Of bij de ander.

Misschien verandert dat niet de wereld.
Maar wel iemands dag.
En soms is dat meer dan genoeg.

Evelien

----------------------------

Evelien schrijft over psychologie, geluk en gezondheid, en werkt met mensen met langdurige gezondheidsklachten vanuit de overtuiging dat geluk mogelijk is, ook met beperkingen, en dat je daarin meer in handen hebt dan je soms denkt. Nieuwsgierig naar meer? www.chronischgeluk.com
Chronisch Geluk is ook te vinden op Facebook en Instagram – volg de pagina’s voor nieuwe inzichten, tips en herkenning.

Lees ook de vorige column van Evelien